Hrisey - Forsiða

Þorrablót 2008

Pistlahöfundur

Drífa Þórarinsdóttir
ásamt nokkrum öðrum

Kæru gestir

Nú er komið að pistlinum sem allir hafa beðið eftir og er tilgangurinn eins og þið vitið að gera létt grín af sjálfum sér og öðrum

Áður en lestur hefst viljum við byðja viðkvæmar sálir að yfirgefa salinn, alla þá sem treysta sér ekki til að takast á við uppgjör ársins 2007.

Árið 2007 gekk í nær alla staði vel fyrir sig hér í Hrísey og lífið gekk sinn vanagang. Sem betur fer urðu engin stórslys á árinu og virtist allt með felldu. En svo komu minningarnar yfir okkur nefndarfólk og áttum við í vandræðum með að koma þeim öllum fyrir í einn pistil, já svo mikið hefur gerst frá síðasta blóti.

Við skulum byrja á ungviðinu

Vart var við barneignir á síðasta ári og fregnir herma að einhverjir hafi lagt í og von sé á nýjum Hríseyjingum á komandi mánuðum. Það vill svo til að gífurleg fjölgun á sér stað, annað hvert ár, hjá ákveðnum foreldrum hér í bæ og velta menn fyrir sér hvernig standi á þessari miklu frjósemi. Þrátt fyrir miklar vangaveltur og ýmsar hugmyndir þá hefa menn ekki komist að neinni niðurstöðu. Ástæðan hlýtur því einfaldlega að vera mikill dugnaður og elja þessara foreldra og góð á-stundun ekki síst.

Já það er gott að börnunum fjölgar því þá verður skólahald í Hrísey um ókomin ár.

Á árinu brugðu kennarar undir sig betri fætinum og skruppu til Finnlands. Foreldrar og aðrir sáu um að uppfræða börnin á meðan og má segja að ýmislegt hafi verið brallað innan veggja skólans þessa viku. Heimir Áslaugs, Þröstur og Teitur tóku að sér að kenna börnunum kjarngott málfar og góða siði eins og þeim einum er lagið, Vera kenndi börnunum gamla leiki og vísur ásamt Alla okkar Bergdal eða á maður að segja þeirra, Dalvíkinga. Almar var fenginn til að kenna  börnunum samskiptatækni ásamt Huldu presti og þótti þetta tvíeyki fara á kostum. Jói Sigurbjörns átti að kenna þetta, en Almar og Hulda voru svo elskuleg að hlaupa í skarðið fyrir Jóa þar sem hann tók að sér að flytja fyrirlestur um skiptingu þjóðarkökunnar.

En nú skulum við víkja að allt öðrum málum.

Heilsa og hreysti er eitt af því sem hefur tröllriðið landanum undanfarin ár og eru Hríseyjingar þar ekki undanskildir. Kona fór að sjást hlaupa eyjuna á enda í náttmyrkrinu með mikinn útbúnað og héldu menn að nú væru draugar fortíðar á sveimi en svo var aldeilis ekki raunin. Þarna var frú Theadóra á móti  á ferð með mikinn útbúnað líkt og hún ætlaði að taka við af Reyni Pétri sem fór hringinn um árið og vekja upp gamlar minningar landans. Í fyrstu skokkaði frú Theadóra en síðan fór hún að hlaupa. Í fyrstu hljóp hún út að hliði og til baka en síðan lengdust hlaupin og var hún á endanum farin að hlaupa eyjuna á enda fram og til baka nokkrum sinnum og því spurning hvort eyjan væri hreinlega nægilega stór fyrir hana. Menn spurðu einskis og fylgdust með dugnaði hennar og elju en að lokum fóru hlaupin að færast út fyrir Perluna okkar, já þetta grunaði eyjaskeggjum. Seiglan í Teddu dró fjölskylduna áfram og sást Teitur bera út vatn í stórum einingum handa konu sinni og jafnvel halda á byrgðunum svo hún þyrfti sem minnst að stoppa, slík var orkan. Fregnir herma að afkvæmi hennar séu einnig farin að hlaupa ásamt þúsundum manna úti í heimi en ekki er vitað hvert Frú Theadóra stefnir í framtíðinni. Reyndar er Tedda eins og hún er oftast kölluð komin með vinnuna hennar Veru og á nýliðnu ári fór hún líka í starf Veru í kjörstjórn og segir sagan að nú bíði þær báðar í ofvæni eftir að Tedda fái Gúa.

Frá Teddu til Séra Huldu. Þess má geta að Hulda prestur var fjarri góðu gamni á síðasta blóti en hún kom fersk inn í maí til að geta tekið þátt í þessu blóti okkar hér í kvöld.

Ekki er vitað með vissu hvar Hulda hélt sig þessa mánuði sem hún var fjarri góðu gamni en fréttir herma að hún hafi dvalið á erlendri grundu. Netsamband er eitthvað sem hinn venjulegi borgari telur sig geta fengið hvar sem er og hvenær sem er en svo er ekki hér í Perlu Eyjafjarðar þrátt fyrir sameiningu. Presturinn okkar hún Hulda Hrönn. M. Helgadóttir dó nú ekki ráðalaus þó svo hún hefði ekki fengið nettenginguna sína aftur þegar hún kom heim úr för sinni ytra og í stað þess að bíða aðgerðarlaus eftir að Ómar og Drífa flyttu úr eyjunni ákvað hún að leita annarra lausna. Hulda sást nú á reiki í garðinum sínum í leit að sambandi við umheiminn. Hulda lá flötum beinum dag eftir dag og kvöld eftir kvöld í garðinum sínum og virtist sem hún væri gengin í herinn um tíma þegar hún dró sig upp grasflötina með höndum einum  saman. Ekki voru það samt vopn sem hún bar undir belti, þó svo þannig hafi það litið út í fyrstu, heldur var það fartölva sem hún reyndi að tengja umheiminum. Skólastjóranum okkar leist nú ekki á blikuna þegar hún sá prestinn flötum beinum fyrir handan runnana og hræddist að presturinn væri nú búinn að missa vitið. Það reyndist sem betur fer ekki vera raunin þegar leitað var svara hjá presti, sem betur fer. Hvort Hulda náði tengjast veraldarvefnum með aðferðum sínum og jarðsambandi vitum við ekki en hver veit nema hún hafi fengið aðstoð æðri máttarvalda þar til hjónin í Norðurvegi 9 fluttust búferlum til Akureyrar og eftirlétu Huldu nettengingu sína.

Já hjónin í Norðurvegi 9 fluttust á haustdögum til Akureyrar með allt sitt hafurtask.

Að sjálfsögðu skapaðist umræða um flutning þeirra frá eyjunni eins og gengur og gerist en brottflutningur þeirra skipti víst litlu máli, enda bara fjögur. Það fluttu jú rúmlega 20 manns úr eyjunni þegar Snæfell fór, já Hrísey félli nú ekki með svo lítilli tilfæringu, enda færu þau ekki langt. Ómar Árna hætti á sjónum í kjölfar flutninga og stórlækkaði tekjur fjölskyldunnar að sögn Heimis Áslaugssonar. Menn hræddust að þau hjónin myndu vinna á forðann en svo var ekki raunin, þau hafa frekar bætt á sig blómum ef eitthvað er. Ómar fór að vinna í Byko og er hann ekki fyrsti Hríseyjingurinn sem Byko hefur yfirtekið. Það má sjá karlmenn af hríseyskum uppruna á hverjum gangi þegar búðin er skönnuð og hefur það komið til tals hvort ekki  væri tilvalið að opna útibú í Hrísey til að halda þessum eyjaskeggjum heima hjá sér. Fregnir herma að ástandið í Byko sé í líkingu við það ástand sem skapast hefur með erlenda innflytjendur á Íslandi því Hríseyjingar eins og aðrir innflytjendur vilja halda sínum hefðum og siðum. Það þarf því stundum að loka deildum innan fyrirtækisins ef um uppákomur á borð við giftingar, jarðarfarir, skírnir eða þorrablót er að ræða því allir eru þeir jú frændur og styðja hvern annan í blíðu og stríðu.

Hjónin í Norðurvegi voru ekki þau einu sem fluttust búferlum á liðnu ári.

Þau Lóa og Silli fluttust til Dalvíkur, minna mátti nú sjá. Eins og flestir vita hafa Lóa og Silli búið lengi í húsi sínu við Brekkugötu. Eins og gengur og gerist þá safnar fólk öllu mögulegu um ævina og er sumt verðmætara en annað. Hjá Lóu og Silla var allt mjög verðmætt. Þegar gámurinn hafði verið fylltur af öllu því framandi dóti sem þau hjónin höfðu safnað átti að halda af stað en nú kom babb í bátinn, gámnum var ekki haggað.  Gámurinn sat fastur og nú fóru að renna tvær grímur á hjónin í Brekkugötu 1 sem héldu að nú væru örlögin að taka völdin og þeim væri ekki ætlað að yfirgefa eyjuna fögru. Flutningsmenn skyldu ekki hvað á gekk og var því gámurinn nú opnaður. Við nánari athugun  komust menn að því að Þau hjónin höfðu fyllt gáminn af hríseysku grjóti sem þau ætluðu síðan að koma fyrir við nýja húsið á Dalvík. Já þau hjónin ætluðu að útbúa grjótnámu svo þau gætu haft þetta eins og heima, já eins og í Hrísey. Grjótið var að sjálfsögðu gert upptækt og fregnir herma að þau hjónin arki nú um næsrsveitir Dalvíkukr og safni nýju grjoti og eru þess vegna fjarri góðu gamni í kvöld.

Árið leið hægt og sígandi og alltaf var eitthvað nýtt að gerast

Raggi Víkings og frú tóku sig upp seinni part sumars og fóru í endurhæfingu í Hveragerði. Ekki er vitað hað dró þau hjónin á heilsuhælið en eitt vitum við nú að þau hjónin tóku vel á því í ferð sinni, spændu í sig spínat og gulrætur í einn mánuð, með þeim árangri að nú ganga þau ekkert lengur heldur fara allra sinna ferða akandi.  Miklar hremmingar mættu Ragga þegar heim var komið og má segja að árangurinn í Hveragerði hafi horfið eins og dögg fyrir sólu. Raggi hafði í gegnum tíðina ræktað kartöflur á hluta úr  hektara á lóð sinni en  í fjarverunni höfðu hlutirnir heldur betur snúist við. Búið var að reka niður hæla allt í kringum húsið með þeim afleyðingum að kartöflugarðurinn var komin inn á næstu lóð. Nú átti Raggi ekkert eftir nema eitt gamalt og lúið grenitré sem hann skreytti síðan faglega fyrir jólin. Lóðamálin höfðu í gegnum tíðina verið bara svona sirka bát og hér um bil  en með nýjum nágrönnum skyldi verða breyting á. Það sem bjargar Ragga er að hann er ekki fyrirferðamikill þannig að hann kemst við illan leik út á götu án þess að reka sig í hælana og valda þar með nágrönnum usla.

Raggi greyið fékk ekki einn að finna fyrir nýju nágrönnunum. Eins og flestir vita standa fjögur hús við Brekkugötu og var fyrir einhverjum árum gerður stígur frá Norðurvegi upp að Brekku svo ábúendur í Brekkugötu kæmust til síns heima. Með uppmælingum nágrannans á lóðamörkum kom í ljós að þessi ágæti hellulagði stígur er nú í einkaeign hans.  Sá hinn sami hyggst nú setja upp skýli á næstu mánuðum þar sem vegtollur verður nú rukkaður en  til að koma til móts við íbúa í Brekkugötu og fastagesti veitingahússins Brekku verður hægt að kaupa árskort líkt og í hvalfjarðargöngin. Já fyrst var það reykingabannið og svo þetta.

Da kan ikke vera sadt siger Ole so skal man bara vere hjemme og drekke sitt öl so man kan reykja som man vil.

Innflytjendur hafa borist til Hríseyjar eins og annarra smáþorpa á Íslandi

Undan farin ár hafa fyrirtæki í Hrísey flutt inn fólk, þá helst frá Póllandi, til að sjá um beitningu og önnur störf sem til falla. Hríseyjingar hafa tekið pólverjunum nokkuð vel og ekki látið það eftir sér að lána þeim bílana sína eða jafnvel að keyra þeim inn á Akureyri svo þeir geti verslað ódýrt eins og sannir eyjaskeggjar. Ingimar og Jónina hefa ekki verið per hrifin af þessu uppátæki Hríseyjinga enda vilja að allir versli í heimabyggð, þó svo þau sjálf versli reyndar allt hjá Jóhannesi. Það sem þau hjónin gleyma að taka inn í myndina er að mjög hraðar uppfærslur eru á opnunartíma búðarinnar og ná eyjaskeggjar ekki að fylgja þeim eftir hvað þá aðrir gestir. Ef einhver getur gefið upplýsingar um opnunartímann vinsamlega komið þeim til nefndarinnar og hún mun sjá um að auglýsa. Eins væri gott að fá upplýsingar um hverjir vinna í búðinni því svo margir eru í starfsliðinu að Áslaugur fullyrðir að hann hafi aldrei séð sömu hræðunna bregða þar fyrir tvisvar.

En víkjum aftur að innflytjendum

Þrátt fyrir góðmennsku Hríseyjinga í garð pólverjanna hefur ólík menning þeirra og tunga orðið þess valdandi að upp koma skemmtileg atvik þeirra á milli. Einn ágætur maður úr Hrísey átti samtal við pólska stúlku og spurði hún hann ákveðinnar spurningar. Hann ætlaði að svara „Ég held það" en í staðinn sagði hann á ensku „I hold that".

Hríseyjingur ákvað að selja Pólverjum bílinn sinn og þegar hann var að sýna þeim ofan í húddið sá hinn ágæti sölumaður smá óæskilegan olíutaum á vélinni. Sökum snyrtimennsku viðkomandi sölumanns og heiðarleika í viðskiptum benti hann pólverjunum á blettinn og í stað þess að segja að hann hafi óvart hellt olíu út fyrir sagði hann á á sinni ágætis ensku „ This is hella".

Já menning okkar og þeirra innflytjenda sem hér hafa fest rætur er ólík og mættum við kannski taka upp ýmsa siði sem þeir hafa t.d að samnýta bíla sína, húsnæði og veiða sér til matar við innsiglinguna. Með því myndum við spara og í leiðinni vera vistvæn og stuðla að verslun í heimabyggð. Nei við Hríseyjingar eins og sannir Íslendingar þurfum að eiga að minnsta tvo bíla, einn í landi og einn í heimabyggð. Dráttarvélarnar eru í undanhaldi og skal mann ekki undra, það er nefnilega hlýrra að setjast inn í bílinn sinn og keyra af stað heldur en að húka aftan á dráttarvél. Spyrjið bara hana Ebbu okkar.

Ebba og Mikki fóru í bæjarferð og þegar heim var komið var vélin hlaðin þeim nauðsynjarvörum sem þau fluttu úr landi og svo koma Ebba sér vel fyrir og Mikki hélt af stað. Mikki ók heim á leið syngjandi sæll og glaður en þegar þangað var komið og Mikki ætlaði að hjálpa henni Ebbu sinni niður af vagninum var hún horfin. Mikki leit til himins lýkt og hann teldi hana hafa verið numna brott af geimverum en svo hristi hann hausinn enda veit hann að slíkt er ekki til. Hann stökk upp á vélina og keyrði sömu leið til baka niður á bryggju þar sem hann fann Ebbu sína liggjandi á jörðinni og bíða hjálpar hans. Ebba slasaðist sem betur fer ekki en til að tryggja öryggi þeirra hjóna hefur Mikki farið í augnaðgerð og er nú með sjón arnarins auk þess að hann hefur komið fyrir svo mörgum speglum á dráttarvélina hjá sér að hann veit ekkert lengur í hvaða átt hann ekur því hann sér bara sjálfan sig alls staðar og allt um kring.

Að atvinnumálunum

Þegar hausta tók bárust þau válegu tíðindi  út á götuhornið að félagarnir í Sæfangi hefðu sent heilbrigðiseftirlitinu umsókn um að setja upp hausabræðslu ,að sagt var, við landganginn á ferjunni. Upphófst nú einn mesti darraðadans í sögu Hríseyjar síðan Nornalistinn sálugi var stofnaður og allt það fjaðrafok sem því fylgdi þegar eyjan margklofnaði og fjölskyldur börðust á banaspjótum.  Heldur betur fór nú að hrikta í tölvum  sumarbústaðaeiganda,  eftir að hafa gjörsamlega yfirfyllst aftur og aftur af gögnum um leyfislausar hausabræðslur og beinaverksmiðjur allt frá söguöld ásamt veðurkortum frá því mælingar hófust í Stykkishólmi á næst síðustu öld . Bjarni nokkur kenndur við Breiðablik sjálfskipaður formaður sumarhúsaeiganda tók sér nokkra mánaða frí frá vinnu til að geta helgað sér það verðuga verkefni að koma þessum óskapnaði út í hafsauga þar sem ljóst var að ef  þessar náttúruhamfarir af mannavöldum gengu eftir yrði   landauðn í annars þessari blómlegu eyju, fasteignaverð algjört  núll og fólkið flæmdist í burtu þar sem hvergi yrði lífvænlegt á byggðu bóli.  Gísli okkar sem hæglátur er að eðlisfari , mikill mannasættir og lætur sér ekki hlutina fyrir brjósti brenna sagði við Halla Jóa að þegar hann færi að grilla handa Hönnu sinni í sumar hefði hann örugglega ekki hugmynd um hvort hann bæri á borð nautalundir eða úldna þorskhausa. Halli Jói sem á árum áður var yfir hausaþurkari KEA segir að þá hafi þetta snúist um peninga, í dag séu allt önnur viðhorf í gangi, hver sem þau svo sem þau eru. En allt kom fyrir ekki. Sama hvað aumingja Bjarni andskotaðist á tölvunni og gemsanum, eða Biggi fundaði stíft ýmist í Áhaldahúsinu eða bak við kaupfélagið. Í gang fór bræðslan, og þá var ekki um annað að ræða en að snúa vörn í sókn og safna sönnunargögnum. Eins og alþjóð veit er Bjarni landsþekktur skíðagöngumaður og þegar hann kom í eyna sína í sitt árlega jólafrí var hanns fyrsta verk að leggja göngubraut í kringum hausahúsið þar sem fjölskyldan gekk myrkrana á milli og safnaði gögnum í skíðagallan, en Biggi tók það á faglegri hátt með því að leggja pickuppnum undir útblæstrinum frá hausunum og safna ilmi í hanskahólfið sem síðan er svo sent á viðeigandi stofnarnir. Eitt má Bjarni eiga að það voru ekki allt tæknilegar upplýsingar eða önnur leiðindi sem í tölvuskeytunum fóru því alltaf fylgdi minnst ein mynd  úr fjölskyldualbúminu sem menn gátu iljað sér við.

Sumarhúsaeigendur fóru mikinn á árinu

Fregnir herma að öflug samtök þeirra taki nú að sér að gera veðurathuganir hvar sem er á landinu og gefa svo út kort og gröf og útskýringar fylgja frítt með. Samtökin gera það ekki endasleppt og ætla að setja á fót verksmiðju og hyggja jafnvel á útrás. Verksmiðja þessi á að taka við allri vondu lyktinni úr hausaþurrkuninni hjá Smára og Co, síðan verður henni pakkað í poka og síðan seld fáfróðum útlendingum í stórum stíl Með þessu tekst kannski loksins að koma Hrísey á kortið í ferðamannabransanum og eignir munu í kjölfarið stórhækka í verði. Þá mun ríkasti maður Hríseyjar sitja heima í garði og telja peninga um leið og hann andar að sér góðu lyktinni og segja, sko, þetta er ekki málið.

Á Búðartangann flutti fjölskylda úr Garðabænum í nýbyggt sumarhús sitt. Þetta voru Jóhannes minn og fjölskylda. Bústaðurinn er allur hinn flottasti með heitum potti og tilheyrandi. Fregnir herma að potturinn sé notaður til að busla í á sumrin en sem skautasvell á veturna.

Talandi um uppbyggingu í Hrísey þá rís þar nú bryggjuhverfi og sjá menn fyrir sér eitthvað í líkingu við braggahverfin í Reykjavík á hernámsárunum. Það má nefnilega gera ráð fyrir því að þar færist líf í tuskurnar þegar Magnús í rauða og Siggína.is verða komin á sömu torfuna, og að við tölum nú ekki um þegar landsþekktur spaugari verður kominn á milli þeirra. Já hér sé stuð.

Gísli okkar hefur velt fyrir sér þeirri ógn sem stafar af væntanlegum íbúum bryggjuhverfisins. Það getur nefnilega ekki verið tilviljun ein að Örn Árna sé að byggja þarna og mjög líklegt að þar verði sett á fót útibú frá bombu.is. Þeir sem þekkja Gísla rétt vita að hann mun berja á brjóst sér og mæta tvíelfdur til leiks enda hræðist hann ekki keppinauta sína, svo mikið er víst.

Norðurskeljabændur látu nú ekki sitt eftir liggja frekar en fyrri ár.

Mikil eftirspurn hefur verið eftir skel og hafa skeljabændur vart undan að sækja skel allt frá norður Kanada og vestur til Grundarfjarðar. Stór og öflugur kræklingabóndi frá norður Kanada er nú orðin einn af öflugustum fjárfestum í fyrirtækinu, svo öflugur að hann fór fram á að smíðaður yrði nýr plastbátur frá Seiglu og eftir að hann kom nýr var hann sendur umsvifalaust í breytingar hjá B.H.S. á sandinum, Gary (eða það heitir Kanadíski fjárfestirinn) var svo öflugur að báturinn sprakk í loft upp þannig að drunur heyrðust allt norður til Alaska (en þar er Gary uppruninn). Haukur (vélvirkinn) sem var að vinna við bátinn var heppin að komast lífs af og fannst ræfillinn eftir mikla leit við miðlínu Íslands og Grænlands (en þar kynntist Gary kræklingarækt) og sprengingin fannt á jarðskjálftmælum allt norður til Svalbarða (en þar kynntist Gary konuni sinni). Biggi ræfillinn bakari var nýbúinn að lána Víði kerruna sína undir bátinn og er óhætt að segja að kerran fór til andskotans (en þar kynntist Gary Víði.)

Þórarni var nú nóg boðið, yfirgaf fyrirtækið og réði sig á ferjuna. Hann sá fram á það að það væri betra að hlusta á drunurnar í Smára Thor heldur en það sem á undan var gengið. Það má í raun segja að Einar hafi ráðið Þórarinn á ferjuna fyrir sig og ráðið Siggu sína í stað Þórarins hjá Norðurskel, allt í einum pakka.

Guðni sem hefur verið kjölfjárfestir fyrirtækisins tók pokan sinn rétt fyrir jól af því að hann fékk ekki jólagjöf frá fyrirtækinu og eru nú bara Sigga og Víðir ein eftir í reiðileysi uppi í ísturni þar sem þau horfa á Gary í tölvunni (en þar kynntist Gary Guðna)

Annars er það að frétta af Einar að hann  eins og áður sagði yfirgaf ferjuna og réði sig á loðnuskip fyrir austan. Hann seldi trilluna og öll tilheyrandi leyfi með. Staðan er því þannig í dag að Einar er ekki með leifi.

Kiddi er kominn í hundana og kallinn með honum.

Það er nú fullkomnun á öllu fullkomnu að ímynda sér Árna Krist vera að rúlla upp lokkunum og greiða þessum krúttum. Það má ætla að Árni hafi nægan tíma til að spögulera á meðan hann dundar sér við hundana. Það er nú meira hvað menn meirna með aldrinum.

Annars er það að frétta af Árna að á árinu tókst mikill vinskapur með honum og Yoko Ono. Hittust þau fyrst við athöfn í Viðey þegar kveikt var á friðarsúlu Yoko, til minningar um mann hennar John Lennon. Ákveðið var að lifa skyldi á súlunni frá fæðingardegi Lennons 9/10 til 9/12. En þá tæki Árni við, með gríðarmikillia lýsingu í annarri eyju, aðeins norðar. Eyjan er Hrísey og lýsir nú súla Árna frá byrjun des til loka jólahátíðar, svo skært að flugumferð á norðurhveli jarðar hefur raskast, slík er birtan.

Friður sé með yður.

Á jólamessu í Hríseyjarkirkju tóku menn eftir því hve presturinn okkar hún Hulda tónaði með eindæmum vel. Í fyrstu héldu menn að friðarsúlan í garðinum hjá Árna og Eygló væri ástæðan en það reyndist ekki ástæðan. Hulda skrapp á fermingarbarnamót vorið áður en hún fór utan og varð fyrir því óláni að fá bolta beint ofaná kollinn. Þetta var það öflugt skot að raddböndin í henni kýttuðust saman og lærleggurinn gekk upp í kviðarhol og þannig fór þessi ræfill á drottins vegum til Ameríku þar sem hún fékk bót meina sinna sem betur fer. Þetta þrumuskot mun því hafa verið lán í óláni því Huldu sjálfri finnst hún eiga miklu betur með það að tóna fyrir safnaðargesti, já allt getur gerst í henni Ameríkunni.

Takk fyrir mig